Sobota, 24 luty 2018 
Imieniny:

Rodzice

Liczba odsłon: 20854

RADA RODZICÓW

RADA RODZICÓW

2016/2017

Kl. ,,O”

1.     Anna Chodorska  - Jaz - sekretarz

2.   Agnieszka Cupriak - skarbnik

    3.   Marta Kiepicz

 

Kl. I

         1.        Dominika Romaniuk

        2.        Joanna Dudek

        3.        Diana Dudek

 

Kl. II

         1.        Irena Popecka

        2.        Adriana Łoza – przew. komisji rewizyjnej

        3.        Katarzyna Jasińska – członek komisji rewizyjnej

 

Kl. III

1.     Karina Firuta

2.   Jolanta Suwińska

3.   Izabela Pawłowska

 

Kl. IV

         1.        Agnieszka Firuta

        2.        Gabriela Gowin – Mieszalska – przewodnicząca RR

        3.        Marta Jaworska – członek komisji rewizyjnej

 

Kl. V

         1.        Elżbieta Sosnowska

        2.        Agata Burzawa

        3.        Monika Cygan

 

Kl. VI

1.     Agnieszka Mrzygłocka

2.   Łukasz Szymczak

3.   Waldemar Psiurski – z-ca przewodniczącego

Liczba odsłon: 4415

Szkoła wolna od dyskryminacji. Jak nie dopuszczać do nienawiści?

Tolerancja oraz otwartość na wszelkiego rodzaju inność występują w polskim społeczeństwie najczęściej tylko w formie deklaratywnej. Nawet pobieżna obserwacja życia społecznego pozwala dostrzec, jak bardzo Polacy są przesiąknięci wrogością do wszelkich grup społecznych odstających od tak zwanej średniej, czyli do mniejszości etnicznych, narodowych, religijnych, seksualnych, a także do imigrantów,  niepełnosprawnych, osób o niskim statusie ekonomicznym, zakażonych HIV, bezdomnych itp. Światopogląd dzieci i młodzieży w dużej mierze odzwierciedla poglądy dorosłych Polaków. Zapoznaj się z materiałami, które pozwolą Ci przygotować się do podjęcia działań antydyskryminacyjnych w Twojej klasie, szkole i w domu..

Konieczna profilaktyka antydyskryminacyjna!

 

Dlatego nauczyciele, rodzice, którzy chcą uczulać młodzież na problematykę antydyskryminacyjną, powinni sami dobrze zapoznać się z tematem.

ABC antydyskryminacji - przydatne definicje

Równouprawnienie

Nieodłączny element praw człowieka. Pojęcie wywodzące się z epoki oświecenia. Jest terminem prawnym i oznacza równość różnych podmiotów prawnych w ramach określonego systemu prawnego. Jest to proces prawnego zrównywania do tej pory nierównouprawnionych podmiotów prawnych w ramach danego systemu prawnego. Możemy mówić, na przykład, o równouprawnieniu kobiet, osób niepełnosprawnych, mniejszości religijnych. Jednak termin równouprawnienie odnosi się do stanu formalnego, dotyczącego brzmienia przepisów prawnych. Pojęcie to nie mówi nic o praktyce społecznej, o realnej możliwości korzystania przez dane grupy czy jednostki z zapisanych uprawnień.

Równość

Termin szerszy niż równouprawnienie. Oznacza realną sytuację, w której możemy faktycznie korzystać z przysługujących nam równych praw. Równość nie pojawia się automatycznie wraz z wprowadzeniem równouprawnienia w przepisach prawnych. Nierówności wynikają bowiem nie tylko z przepisów prawa, ale przede wszystkim z nieformalnych czynników głęboko zakorzenionych w kulturze danego społeczeństwa, między innymi tradycji, nawyków i przekonań. Dlatego droga do prawdziwej równości wiąże się z przeciwdziałaniem stereotypom, które prowadzą do uprzedzeń i dyskryminacji określonych grup społecznych i osób.

Stereotyp

Skrajnie przejaskrawiony obraz danej grupy, traktujący wszystkich jej członków w sposób niezróżnicowany, niezależnie od ich cech indywidualnych. Stereotypy często oparte są na niepewnej lub fałszywej wiedzy o świecie, utrwalonej przed tradycję i trudno podlegają zmianom. Stereotypy cechuję jednostronność, sztywność, żywotność, nieprzemakalność (odporność na argumenty i fakty).

Uprzedzenie

Negatywne opinie lub uczucia wobec innych grup społecznych żywione z powodu samej przynależności do danej grupy. To także nieprzychylna ocena, osąd dokonany na podstawie stereotypowych przekonań.

Dyskryminacja

Traktowanie kogoś gorzej niż innych w tej samej sytuacji. Dyskryminuje się ludzi z różnych powodów, na przykład ze względu na płeć, rasę, wiek, status materialny, wyznanie czy orientację seksualną. Dyskryminacja może przejawiać się w sposób jawny i wówczas mówimy o dyskryminacji bezpośredniej. Może ona jednak także przyjmować ukrytą formę, kiedy pozornie neutralne warunki, kryteria lub praktyki są niekorzystne dla pewnych grup i osób. Wówczas mówimy o dyskryminacji pośredniej. Niekiedy dyskryminacja ta jest tak „przeźroczysta”, że dyskryminowane osoby nie zdają sobie z niej sprawy.

  • Przykład dyskryminacji bezpośredniej w szkole: organizowanie zajęć technicznych tak, że dziewczęta uczestniczą wyłącznie w zajęciach z gotowania, a chłopcy uczą się programowania komputerów.
  • Przykład dyskryminacji pośredniej w szkole: dodatkowe zajęcia w ramach kółek zainteresowań otwarte dla wszystkich są organizowane w budynku szkolnym na trzecim piętrze bez windy tak, że uczniowie/uczennice poruszający się na wózkach inwalidzkich nie są w stanie na nie dotrzeć.

Rodzaje dyskryminacji

Ageizm (czyt. ejdżyzm)

Dyskryminacja oraz wyznawanie irracjonalnych poglądów i przesądów dotyczących jednostek lub grup społecznych opartych na ich wieku. Przyjmuje się stereotypowe założenia na temat fizycznych lub umysłowych cech ludzi z określonej grupy wiekowej i zwykle wyraża się je w sposób poniżający.

Przykłady:

  • Wypowiadanie stereotypowych krzywdzących opinii na temat osób starszych, na przykład: A po co pani w tym wieku znajomość obsługi komputera?
  • Lekceważenie głosu i opinii osób młodych: Dzieci i ryby głosu nie mają.

Ableizm (czyt. ablejsm)

Przekonanie,  że niepełnosprawność jest czymś negatywnym, co w miarę możliwości powinno być leczone, naprawiane lub eliminowane. Jest to także zestaw przekonań i zachowań, które zmierzają do nierównego traktowania osoby ze względu na faktyczną bądź spodziewaną niepełnosprawność.

Przykłady:

  • Większość pociągów w Polsce, nie jest w stanie obsłużyć klientów niesprawnych ruchowo. Osoba podróżująca na wózku inwalidzkim nie może samodzielnie wsiąść do wagonu ani skorzystać z toalety.
  • Dyskryminacja uczniów i uczennic niepełnosprawnych w systemie edukacyjnym − większość uczniów i uczennic niepełnosprawnych uczy się indywidualnie lub w szkołach specjalnych, co prowadzi do izolacji tych osób od rówieśników

Antysemityzm

Postawa wyrażająca uprzedzenie, niechęć, wrogość oraz dyskryminująca Żydów oraz osób pochodzenia żydowskiego. Ekstremalny antysemityzm głosiła ideologia niemieckiego nazizmu, doprowadzając do próby wyniszczenia narodu żydowskiego w Europie podczas II wojny światowej.

Przykłady:

  • Wypowiedzi zaprzeczające Holokaustowi lub umniejszające związane z nim fakty.
  • Antyżydowskie akty wandalizmu i przemocy, np. malowanie na cmentarzach żydowskich swastyk albo gwiazdy Dawida na szubienicy;

Dyskryminacja wielokrotna

Dyskryminacja z więcej niż jednego powodu, na przykład nie tylko ze względu na wiek, ale również ze względu na płeć i niepełnosprawność.

Przykład:

  • Młode kobiety szukające pracy spotykają się z podwójną dyskryminacją na rynku pracy, zwłaszcza starając się o zdobycie stanowisk kierowniczych. Jako młode osoby są postrzegane jako niedoświadczone i nieodpowiedzialne, ponadto na ten stereotyp nakłada się drugi, według którego kobiety są gorszymi pracownikami (bo zachodzą w ciążę, biorą urlopy macierzyńskie) oraz nie nadają się na stanowisko kierownicze, ponieważ nie mają zdolności przywódczych, są niestabilne emocjonalnie, nie potrafią zarządzać zespołem.

Homofobia

Irracjonalny strach przed osobami homoseksualnymi, silna niechęć, nieufność, nienawiść i wrogość do nich oraz ich dyskryminowanie.

Przykłady:

  • Używanie terminów gej/lesbijka bądź innych określeń osób homoseksualnych jako obelgi.
  • Odczuwanie odrazy na myśl lub na widok osób homoseksualnych okazujących sobie uczucie, podczas gdy takie samo zachowanie ze strony osób heteroseksualnych nie powoduje takich reakcji.

Islamofobia

Strach i dyskryminacja osób na podstawie faktycznej, przypuszczalnej lub zewnętrznie przypisanej przynależności do grupy muzułmanów.

Przykłady:

  • Przemoc skierowana wobec muzułmanów w formie ataków fizycznych, werbalnych, niszczenia mienia (szczególnie majątku instytucji, meczetów, szkół, cmentarzy).
  • Przedstawianie w mediach wyznawców islamu jako ekstremistów lub zamachowców.

Klasizm

Uprzedzenia lub dyskryminacja związane z przynależnością do klasy/warstwy społeczno-ekonomicznej.

Przykłady:

  • Uznawanie osób uczęszczających do prywatnych szkół za elitę intelektualną, a osób uczęszczających do publicznych szkół za gorzej wykształcone.
  • Przekonanie o tym, że jakiś związek małżeński jest mezaliansem (małżeństwem między osobami pochodzącymi z różnych warstw/klas społecznych) i uznanie, że to jest sytuacja niestosowna.

Ksenofobia

Oksfordzki słownik języka angielskiego definiuje ksenofobię jako patologiczny strach przed cudzoziemcami lub obcymi krajami. Ksenofobia oznacza niechęć do innych, „obcych” i cudzoziemców. Ksenofobia jest odczuciem lub percepcją opartą na społecznych konstrukcjach i ideach, a nie na obiektywnych faktach.

Przykłady:

  • Eksterminacja Żydów i Romów podczas II wojny światowej.
  • Dowcipy, w których pojawia się Polak oraz przedstawiciele innych narodów, przy czym Polak zawsze okazuje się najsprytniejszy i najmądrzejszy.

Rasizm

Zespół poglądów głoszących tezę o nierówności ludzi, a wynikająca z nich ideologia przyjmuje wyższość jednych ras nad innymi. Rasizm opiera się na przekonaniu, że różnice w wyglądzie ludzi niosą za sobą niezbywalne różnice osobowościowe i intelektualne.

Przykłady:

  • Nazywanie osób o innym niż biały kolorze skóry w obraźliwy sposób, na przykład: asfalt, czarnuch, ciapaty.
  • Opowiadanie dowcipów, w których osoby czarnoskóre są prezentowane jako niewolnicy albo podludzie.

Romofobia

Odczuwanie niechęci, nieuzasadnionego lęku przed Romami. Dyskryminacja tej grupy etnicznej.

Przykłady:

  • Polskie przysłowia, na przykład: Szkoda myć Cygana i tak czarny zostanie.
  • Incydenty z niewpuszczaniem Romów do lokali gastronomicznych w Poznaniu.

Seksizm

Negatywne, wrogie przekonania i postawy wobec jakiejś osoby, żywienie do niej uprzedzeń i dyskryminowanie jej z powodu płci.

Przykłady:

  • Szklany sufit, czyli sytuacja, w której kobietom jest trudniej awansować niż mężczyznom, a najwyższe stanowiska decyzyjne w firmach są najczęściej dla nich nieosiągalne. Przyczyną są bariery niewidoczne, to znaczy niewynikające z przyczyn formalnych, ale ze stereotypów lub kultury organizacyjnej firmy.
  • W przypadku rozwodu i decydowania przez sąd o tym, z kim dziecko zamieszka, w przeważającej większości przypadków prawo to otrzymuje kobieta, mimo że Kodeks rodzinny i opiekuńczy stanowi, iż oboje rodzice mają równe prawa i obowiązki wobec dzieci.

Źródło: www.portaloswiatowy.pl/.../szkola-wolna-od-dyskryminacji-jak-nie-dop...

Liczba odsłon: 4253

Dysleksja - zalecenia dla rodziców

Kontakt z nauczycielem i placówkami specjalistycznymi
Rodzice powinni zgłaszać nauczycielom wszelkie swoje niepokoje związane z edukacją szkolną dziecka, a także domagać się badań diagnostycznych w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Bogatym źródłem wiedzy i pomocy są też oddziały terenowe Polskiego Towarzystwa Dysleksji, znajdujące się we wszystkich miastach wojewódzkich ( siedziba Zarządu Głównego znajduje się w Gdańsku). Adresy oddziałów i informacje o działalności Towarzystwa są dostępne w każdej poradni psychologiczno-pedagogicznej, a także w internecie.

Pomoc dziecku w odrabianiu lekcji
Dziecko należy stopniowo wdrażać do samodzielnego odrabiania zadań domowych. Jednak w przypadku poważnych trudności i niechęci do nauki wywołanej licznymi niepowodzeniami w tym zakresie, powinno mieć ono świadomość obecności rodziców i ich czuwania nad tym, co dzieje się w jego zeszytach. Niektóre zadania mogą być odrabiane w brudnopisie, a potem przedstawiane do konsultacji rodzicom. Okresy samodzielności powinny stopniowo się wydłużać, a obecność dorosłej osoby ograniczać do kontroli poszczególnych etapów realizacji pracy domowej.

Usprawnianie czytania i zapamiętywania
Samodzielne czytanie lektur szkolnych nie przynosi dziecku dyslektycznemu zadowolenia. Należy zatem podjąć działania, które uczynią tę umiejętność przyjemnością i zachęcą ucznia do czerpania radości z czytania. Wzbudzanie motywacji do czytania odbywa się poprzez ukazanie praktycznych celów tej czynności, jakimi są: poszukiwanie istotnych informacji, zdobywanie wiedzy, uzyskiwanie odpowiedzi na pytania, poznawanie przygód bohaterów, pobudzanie wyobraźni i myślenia, rozwijanie zainteresowań, nakłanianie do zastanowienia się nad jakimś zagadnieniem, poznawanie różnorodnych sposobów wyrażania myśli i poglądów (odmienność stylu i języka różnych epok). Dlatego warto poznać dziecko i jego zamiłowania, a następnie podsuwać mu krótkie opracowania, artykuły, broszurki na określony temat. Po przeczytaniu konieczna jest rozmowa z dzieckiem o tym, czego dowiedziało się z tekstu. Może ono także czytać komiksy, w których zachęcające jest szybkie posuwanie się do przodu w tekście, ale utrudnienie mogą stanowić skomplikowane układy graficzne i nadmiar ilustracji o charakterze dekoncentrującym i męczącym oczy. Z tego powodu ważny jest przemyślany wybór takiej formy literatury.
W klasach starszych pomocne mogą okazać się "książki dźwiękowe", dostępne w bibliotekach publicznych dla osób niewidomych. Korzystanie z takiego udogodnienia powinno być połączone z wypożyczeniem książki i wzrokowym śledzeniem tekstu czytanego przez lektora. Taka forma czytania pozwala na kontakt z literaturą piękną, oryginalnym językiem autora, a jednocześnie nie zwalnia z czytania z udziałem percepcji wzrokowej.
Dzieci z dysleksją mogą korzystać także z książek przygotowanych specjalnie dla nich. Są one drukowane większą czcionką, na marginesach mają wypisane trudniejsze wyrazy wraz z objaśnieniami, a proste i jednoznaczne ilustracje ułatwiają pełniejsze zrozumienie treści. Ponadto każdy rozdział kończy się zestawem pytań i zadań sprawdzających zakres rozumienia tekstu i porządkujący to, co zostało przeczytane.

Stymulacja funkcji językowych
Jak wynika z wielu badań naukowych, w większości przypadków dysleksji osłabiona jest zdolność przetwarzania informacji językowych, dlatego ważne jest jej usprawnianie. Istnieje wiele dowodów empirycznych na silny związek umiejętności posługiwania się rymami i aliteracjami (wyrazami zaczynającymi się na tę samą literę) a sprawnością w czytaniu i pisaniu. Dlatego zabawne ćwiczenia w tworzeniu rymów do wyrazów, podawanie wyrazów rozpoczynających się na tę samą literę czy wskazywanie wyrazu, który nie rymuje się z pozostałymi, mogą okazać się niezwykle pomocne w przezwyciężaniu trudności szkolnych. Szczegółowy dobór ćwiczeń powinien być skonsultowany z terapeutą.

Oddziaływania podnoszące samoocenę i motywację do nauki
Wszystkie działania rodziców wobec dziecka dyslektycznego powinny mieć na celu zapobieganie pogłębiania się objawów i pojawienia się wtórnych symptomów zespołu dysleksji rozwojowej. Liczne porażki i niepowodzenia szkolne sprzyjają utracie wiary we własne możliwości i zniechęcają do nauki. Dlatego zadaniem rodziców i nauczyciela jest zatrzymać i odwrócić kierunek tego procesu. Istotna jest bezwarunkowa akceptacja dziecka i chęć poznania go w różnych sytuacjach tak, aby odszukać jego mocne strony i indywidualne zainteresowania. Pozwoli to na akcentowanie tych zdolności w sytuacjach zniechęcenia i niepowodzenia.
Ważny jest udział dziecka w zajęciach zgodnych z jego potrzebami. Zabawy dydaktyczne powinny być dostosowane do jego możliwości, aby z jednej strony nie nudziły go, a z drugiej nie zniechęcały wysokim stopniem trudności. W pracy istotne jest operowanie sukcesem czyli stwarzanie dziecku okazji do jego przeżycia. Najlepsze efekty uzyskuje się bazując na emocjach pozytywnych, stwarzających atmosferę bezpieczeństwa, poczucie pewności, a nie na zastraszaniu i wyśmiewaniu blokującym reakcje dziecka.
Podczas rozmów należy dziecko wysłuchać do końca, również pomóc mu poprawnie sformułować wypowiedzi.
Postępy dziecka dyslektycznego zależą od dobrego kontaktu z rodzicami i nauczycielem, którzy swoją postawą wzbudzają motywację do wysiłku i zaangażowanie w czynności szkolne. Postawa nauczyciela jest niezwykle istotnym warunkiem kształtowania szkoły przyjaznej dziecku o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

Kształtowanie odporności na sytuacje trudne
W pracy z dzieckiem dyslektycznym nie należy wyśmiewać go, ani też ukrywać przed nim jego deficytów. Dziecko, które znajduje oparcie w rodzicach i doświadcza poczucia bezpieczeństwa, a także ma świadomość swoich mocnych stron, będzie potrafiło adekwatnie reagować na trudne sytuacje. Są one nieuniknione, a trudności szkolne można potraktować jako rodzaj wstępnego treningu przydatnego w dorosłym życiu.

Budowanie właściwych relacji społecznych
W postępowaniu z dzieckiem istotne jest wykorzystywanie wszystkich sytuacji szkolnych do kształtowania jego adekwatnych więzi z rówieśnikami i nauczycielem. Budując pomost zaufania pomiędzy rodzicami a dzieckiem, należy pamiętać o kruchej konstrukcji kształtującej się młodej osobowości. Ważne jest, aby dziecko chciało dzielić się z rodzicami swoimi przeżyciami, zarówno tymi przyjemnymi, jak i przykrymi. Jeżeli zostanie zlekceważone, może zamknąć się przed nimi i wówczas pozostanie samo z emocjami, których przebieg rodzice mogliby złagodzić. Rodzic powinien być orędownikiem dziecka w kontaktach z nauczycielami i rówieśnikami tak, aby nie naruszać autorytetu edukatora, ale też nie stwarzać zagrożenia dziecku. Wymaga to rozwagi i mądrości podczas rozmów zarówno z dzieckiem, jak i z nauczycielem.

Artykuł opublikowano w miesięczniku "Remedium"
http://www.psychologia.edu.pl/

Literatura:

Bogdanowicz M. (1994). O dysleksji czyli specyficznych trudnościach w czytaniu i pisaniu - odpowiedzi na pytania rodziców i nauczycieli. Wydawnictwo Popularnonaukowe LINEA, Lubin.
Czajkowska I., Herda K. (1989; 2000). Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne w szkole. WSiP, Warszawa.
Szurmiak M. (1987). Podstawy reedukacji uczniów z trudnościami w czytaniu i pisaniu. WSiP, Warszawa.

 

Liczba odsłon: 4350

Jak się uczyć - techniki i strategie

Techniki i strategie uczenia się to świadome działania służące uczeniu się. Jest ich bardzo wiele. Różnią się one czasem od siebie bardzo istotnie. Mają wszakże jedną cechę wspólną – ich zadaniem jest pomoc, zwiększenie efektywności i tempa nauki. Każdy uczeń sam dobiera sobie metody, które są według niego najlepsze. Można dokonać podziału technik i strategii, opisać je, poznać. Sama jednak znajomość metod uczenia się nie musi wpływać na zwiększenie naszych ,,mocy umysłowych”. Jeśli dowiemy się, że tabliczka mnożenia może nam pomóc w liczeniu, to nic jeszcze stąd dla nas nie wynika. Dopiero kiedy jej się nauczymy, możemy ją wykorzystać praktycznie np. do działań sposobem pisemnym - przez co znacznie poprawimy swoją sprawność matematyczną. Techniki i strategie można podzielić na wiele grup:

  • techniki i strategie konwencjonalne i niekonwencjonalne (np. techniki mnemoniczne, uczenie się pod hipnozą, tzw. szybkie uczenie się),
  • słowne (werbalne) - nazywanie obrazów, powtarzanie, odszukiwanie sensu, streszczanie tekstu,
  • bezsłowne (niewerbalne) - podkreślenie istotnych informacji, wykreślanie schematów, wyobrażanie sobie
  • krótkoterminowe - ,,zakuć, zdać, zapomnieć”,
  • długoterminowe - wymagają czasu i energii (chcemy zapamiętać pewne informacje na dłużej),
  • strategie magiczne - np. maskotka,
  • strategie jasnowidza - uczymy się wyłącznie wówczas gdy sądzimy, że nas zapytają

Po krótkim przeglądzie metod i strategii łatwo się domyśleć, że niektóre z nich nie są warte uwagi i poważnego traktowania. Ograniczony charakter niniejszego opracowania nie pozwala na przedstawienie wszystkich godnych uwagi technik, metod i strategii uczenia się. Przedstawione zostaną tylko niektóre wybrane sposoby uczenia się, by zainspirować uczniów do samodzielnych poszukiwań najbardziej wartościowych technik.

Techniki mnemoniczne

Wykłada się je na kursach doskonalenia pamięci (np. IBM, NASA, AT&T) Za twórcę podstawowego systemu mnemonicznego tzw. systemu umieszczania ,,loci” uważa się greckiego poetę Symonidesa (500 rok przed Chrystusem). Jak głosi legenda  Symonides bawił na uczcie u Skopasa. W czasie biesiady musiał wyjść. W tym czasie zawalił się dach zabijając i masakrując wszystkich biesiadujących. Nawet najbliżsi krewni nie mogli rozpoznać ciał ofiar. Symonides rozpoznał wszystkie zwłoki ponieważ miał w pamięci obraz – gdzie siedział każdy z gości. Po tym zdarzeniu Symonides rozwinął swój system umieszczania (lokacji).

Założenia:
  • techniki te opierają się na wyobraźni i skojarzeniach (ułatwiają zapamiętywanie i usprawniają proces pamięci),
  • polegają na tworzeniu umysłowych obrazów przedmiotów i idei (zapamiętuje to prawa strona naszego mózgu,,myśląca obrazami”),
  • efektywność tych metod jest siedmiokrotnie większa, niż metod pamięciowych tradycyjnych,
  • umożliwiają przede wszystkim zwiększenie tempa kodowania,
  • metody te są uniwersalne – można je wykorzystywać do zapamiętywania rozmaitych informacji (zapamiętywanie dat, przemówień)

Przykłady:

1. Akronimy

Akronim – słowo utworzone z pierwszych liter wchodzących w skład całej grupy. Zapamiętanie akronimu jest łatwiejsze, niż całej grupy wyrazów (PKO - Powszechna Kasa Oszczędności, PWN – Państwowe Wydawnictwo Naukowe). Odmianą akronimów są tzw. twórcze zdania. Aby zapamiętać kolejność planet Układu Słonecznego, licząc od najbliżej położonej od Słońca, można przyswoić sobie takie zdanie:

Moja --> Merkury
Wiecznie --> Wenus
Zapracowana --> Ziemia
Mama --> Mars
Jutro --> Jowisz
Sama --> Saturn
Usmaży --> Uran
Nam --> Neptun
Placki --> Pluton
2. Rymonimy

Zapamiętanie krótkiego wiersza, aby zapamiętać ważne informacje.

  • uje się nie kreskuje – dla zapamiętania zasady ortograficznej,
  • pamiętaj chemiku młody - zawsze wlewaj kwas do wody – dla zapamiętania zasady postępowania,
  • pola trójkąta nie licz na oko, mnóż pół podstawy przez jego wysokość – dla zapamiętania wzoru na pole trójkąta (1/2*a* h)
  • jeden, cztery, dziewięć, dwa, Kolumb swe rzemiosło zna – dla zapamiętania daty 1492 (odkrycie Ameryki)
  • Łódka płynie, księżyc świeci,

    trójgraniasty groszek leci.

    W każdym kącie i kąciku,

    wisi główka na haczyku

    – uczą się tego wierszyka powszechnie studenci pierwszego roku medycyny, by ułatwić sobie zapamiętanie kości śródręcza - kości łódeczkowatej, półksiężycowej, trójgraniastej, groszkowatej, czworobocznej większej, czworobocznej mniejszej, główkowatej, haczykowatej.

3. System umieszczania LOCATION

LOCI - z greckiego oznacza miejsce. Twórcą tego systemu, jak już wspomniano, był Symonides. Technika ta była niezwykle popularna w starożytnej Grecji i Rzymie, szczególne wśród studentów retoryki (musieli oni się uczyć niezwykle długich przemówień). Wielu greckich, czy rzymskich mówców w celu zapamiętania przemówień posługiwało się miejscami publicznymi, inni używali do tego swoich domów. Wygłaszając mowę kojarzono znaczące wyrazy, idee czy myśli z poszczególnymi pomieszczeniami, czy przedmiotami w tych pomieszczeniach. Dla przykładu myśl rozpoczynająca mowę mogła być skojarzona z drzwiami wejściowymi, następna z marmurowym stolikiem w holu, kolejna z figurką stojącą za stolikiem itd.

Chcąc używać tej metody należy najpierw zapamiętać 20 przedmiotów z własnego domu lub 20 charakterystycznych miejsc np. na trasie ze szkoły do domu. Następnie należy bardzo dobrze się ich nauczyć tak, by bez zastanawiania można je było podawać od pierwszego do ostatniego i od 20 do 1 czyli w odwrotnej kolejności. Nie należy wybierać dwóch takich samych przedmiotów np. jeśli wybraliście stół w kuchni, to nie należy wybierać stołu z pokoju itp. Należy wybrać duże przedmioty. Jeśli to są przedmioty w twoim domu, dobrze byłoby aby najpierw zapamiętać kolejność pomieszczeń, a następnie w każdym pomieszczeniu po kilka przedmiotów. Trzeba być konsekwentnym w zachowaniu kierunku poruszania się w wyobraźni od przedmiotu do przedmiotu (np. najpierw w przedpokoju zgodnie ze wskazówkami zegara, następnie w kuchni zgodnie ze wskazówkami zegara itd.). Następnie należy ,,przebyć w pamięci” naszą trasę wizualizując (ujrzeć w pamięci) każdy przedmiot – przynajmniej kilka razy. Dopiero teraz miejsc tych  przedmiotów możemy użyć jako ,,pamięciowych haków” do zaczepiania informacji. Robimy to ,,zaczepiając” w pamięci daną informację na ,,pamięciowym haku”.

Techniki tradycyjne

1. Metoda Buzana.

Technika ta jest popularna wśród studentów Europy Zachodniej. Składa się z następujących elementów:

  • Wyznaczenie czasu. Pracujemy lepiej mając do wykonania pracę w konkretnym czasie.
  • Ilość materiału. W ten sposób przyczyniamy się do wyraźnego nakreślenia ram tego, co mamy wykonać. Poprzez zastosowanie się do bieżącego  i poprzedniego  punktu zmniejszamy niejako strach przed książkami, gdyż dokładnie określamy rodzaj oraz ilość pracy do wykonania.
  • Ustalenie podłoża informacyjnego (najwyżej kilka minut). Należy dokonać w myśli szybkiego przeglądu tego, co już wiemy na ten temat. Zapisujemy na kartce kluczowe myśli, hasła, pojęcia. Przypomnienie sobie posiadanych już wiadomości na konkretny temat powoduje, że umysł nasz nastawia się na odbiór informacji, jakie spodziewamy się spotkać -,,wchodzimy na odpowiednie fale”.
  • Pytania  (kilka minut). Definiujemy cel przedsięwzięcia (czego chcemy się dowiedzieć np. przez sformułowanie kilku pytań do danego tekstu).
  • Ogólne rozeznanie- obejmuje zapoznanie się z:
    • tekstem na tylnej okładce,
    • spisem treści,
    • tytułem,
    • podtytułami,
    • nazwami rozdziałów,
    • streszczeniami,
    • podsumowaniami na końcach poszczególnych rozdziałów,
    • diagramami,tabelami
  • Lektura pobieżna Mając rozeznanie przechodzimy do lektury pobieżnej. Przekartkowujemy całą książkę, koncentrując się na pierwszych i ostatnich akapitach (są tam zawarte najczęściej najważniejsze informacje). Etap ten rozwija, zdaniem Buzana, umiejętności dokonywania wyboru tego, co jest naprawdę ważne.

  • Lektura uważna. Polega na dokładnym czytaniu całego tekstu. Czasem nie jest to już potrzebne.

  • Powtórka. Umożliwia utrwalenie i integrację ogólnych tematów i treści z istotnymi szczegółami

2. Metoda SQRRR (metoda używana przez studentów w USA).

Ogólna orientacja.

  • Sformułowanie pytań (jakich informacji szukamy, czego chcemy się dowiedzieć itp.)
  • Przeczytanie.
  • Zrelacjonowanie (opowiedzenie, odtworzenie).
  • Kontrolne przejrzenie zawartości.
3. Metoda zapamiętywania.
  • Przeczytać całość.
  • Przeczytać całość podkreślając najważniejsze treści.
  • Podzielić tekst na kilka sensownych całości (o ile jest długi).
  • Powtarzać każdą część osobno, aż do zapamiętania. Powtarzać należy zawsze od końca poprzedniej!
  • Po dniu przerwy powtarzamy raz jeszcze całość.
4. Metoda zapamiętywania dosłownego (na pamięć).

Zaczynamy trzy dni wcześniej - po 2, 3 dniach pamiętamy najlepiej. Staramy się wzbudzić zainteresowanie tym, czego mamy się nauczyć. Czynności:

  • Przeczytać dwa razy po cichu.
  • Po krótkiej przerwie – przeczytaj dwa razy głośno. Jeśli jest to wiersz – w odpowiednim rytmie. Jeżeli jest to długi tekst, należy go podzielić na kilka części i robić tak jak w poprzedniej metodzie.
  • Po godzinie przerwy powtarzać głośno z zaglądaniem do tekstu.
  • Po godzinie przerwy bez ( z ) zaglądania do tekstu.
5. Mało czasu – wyjście awaryjne.
  • Przeczytać całość (nastawiając się od razu na zapamiętanie).
  • Słowa, pojęcia, kwestie niezrozumiałe – wyjaśniamy po przeczytaniu.
  • Przerwa (kilka minut).
  • Nie zaglądając do tekstu powtórzyć krótko z pamięci przeczytaną wcześniej treść.
  • Przeczytać drugi raz – podkreślając najważniejsze zagadnienia.
  • Napisać krótką notatkę – daty, nazwiska, definicje – piszemy innym kolorem.
  • Przerwa - kilka minut.
  • Głośno powtarzamy całość swoimi słowami.
  • Zajrzeć do notatki – powtórzyć jeszcze raz, zwrócić uwagę na to, co wcześniej zapomnieliśmy.
  • Następne powtórzenie dopiero po kilku godzinach – bez zaglądania.
  • Ostatnie powtórzenie – następnego dnia rano.

6. Notatki w procesie uczenia się.

Notatki bardzo ułatwiają naukę i pomagają w powtarzaniu materiału powodując lepsze zapamiętywanie.

  • Przed sporządzeniem notatek z tekstu należy go najpierw uważnie przeczytać.
  • Dokonać należy wyboru informacji ze względu na ich ważność (selekcja), następstwa logiczne, główne myśli, wynikanie, zależności przyczynowo – skutkowe, powiązania między zjawiskami.
  • Notatkom należy nadać skondensowaną treść (zmiany językowe – równoważniki zdań, zamiast zdań rozwiniętych np. ,,Procesy wewnętrzne i zewnętrzne oraz ich niewątpliwy wpływ na kształtowanie powierzchni Ziemi” zanotujmy ,,kształtowanie powierzchni Ziemi”.
  • Należy stosować skrótowy język, grafikę, barwę.
  • Nadawać prostą formę -,,oszczędność w słowach” .
  • Notatka jest mapą tekstu,  który mamy zapamiętać.

 

Na podstawie opracowania Romana Michalskiego - doradcy zawodowego

Liczba odsłon: 4308

Aktywność=zdrowie=radość

Dnia 18.11.2013 o godzinie 17.00 w sali gimnastycznej Naszej szkoły, odbyło się spotkanie z rodzicami, zorganizowane przez  nauczyciela wychowania fizycznego

p. Barbarę Serwta. Powodem spotkania były niepokojące wyniki badań Ministerstwa Sportu i Turystyki mówiące o tym, że  Polskie dzieci tyją najszybciej w Europie!

 

Rodzice bardzo licznie przybyli na spotkanie, pragnąc pogłębić własną wiedzę na temat aktywnego spędzania czasu wolnego,  zdrowego odżywiania oraz profilaktyki nadwagi i otyłości.

 

Fundamentalną sprawą  było uświadomienie , jak ważną rzeczą w życiu młodego człowieka jest uczestnictwo w kulturze fizycznej oraz chęć do samodzielnego podejmowania różnorodnych form ruchu. Aktywność=zdrowie=radość.  Bardzo dokładnie omówiono wpływ aktywności  na sferę fizyczną a także psychiczną organizmu człowieka.

 

Przedstawiono zagrożenia  wynikające z braku ruchu i niewłaściwej diety.

Każdy rodzic otrzymał książeczkę informacyjną na temat aktywności fizycznej

i zdrowego odżywiania.

 

Spotkanie zakończyło się tymi oto słowami:

Każde dziecko ma w sobie ziejącą pustkę nastawioną na pobudzenie i jeżeli jej nie wypełnimy czymś co jest dla niego ekscytujące, ciekawe i dobre,  ono samo wypełni ją czymś co jest ekscytujące, a  nie jest dla niego dobre”

 

                                                                                                          (Carla Hannaford)

Liczba odsłon: 3846

Wielce Szanowni Rodzice!

W szkole, do której uczęszcza Wasze dziecko wdrażany jest program profilaktyki palenia tytoniu.

Palenie tytoniu to nałóg, na który jesteśmy najmniej uczuleni. Może dlatego, że 30% z nas, ludzi dorosłych – pali? To, że jest to pierwsza przyczyna najpoważniejszych chorób – nie budzi już żadnych wątpliwości!

Nam natomiast chodzi o dzieci, o Wasze dzieci i o Twoje dziecko.

Bądź więc uprzejmy – Szanowny Rodzicu – przeczytać naszą krótką notatkę do końca, bez względu na swoje poglądy na palenie i na fakt czy sam palisz, czy nie.

Czy Twoje dziecko próbowało już palić?

A może już pali?

Może uważasz, że palenie dziecka to nie problem, gdy masz inne poważniejsze sprawy?

PAMIĘTAJ:

  • Palenie zaczyna się od spróbowania – co zdarza się większości dzieciom i to nierzadko w bardzo młodym wieku.
  • Niektórzy zaczynają eksperymentować z paleniem, co najczęściej przypada na V i VI klasę, a to może się przerodzić w systematyczne palenie i doprowadzić – tak, jak
    u ludzi dorosłych – do nałogowego palenia!
  • Dzieci z rodzin, w których jedno z rodziców pali, dwukrotnie częściej niż dzieci
    z rodzin niepalących, stają się nałogowymi palaczami. Gdy obydwoje rodziców palą – to prawie pewne jest pojawienie się w rodzinie nowego palacza.
  • Palenie wpływa nie tylko na pogorszenie stanu zdrowia dziecka, lecz również na gorsze wyniki w nauce.

Dlaczego dzieci sięgają po papierosy?

  • Ponieważ palą koledzy

Wpływ rówieśników, presja wywierana na innych są ogromne.
Wpływ  grupy może być wtedy niebezpieczny, gdy dziecko nie potrafi odmówić, powiedzieć „nie palę” i nie czuć się głupio z tego powodu.

  • Ponieważ czują się słabi, mało wartościowi

Dziecko ma wrażenie, że paląc papierosa staje się dorosłym.
Obraz palacza – osoby dojrzałej, zadowolonej, pełnej humoru i fantazji, człowieka sukcesu – palenie jest przedstawione przez aktorów w filmach, idoli w programach młodzieżowych, na koncertach itp. Któż z nas nie chciałby takim być? Ale to przecież tylko chwyt reklamowy! Palenie nie jest sposobem na sukces, wręcz przeciwnie – przysparza nam różnych problemów, zwłaszcza zdrowotnych.

  • Ponieważ palą rodzice lub starsze rodzeństwo

Przykład jest zaraźliwy, zły przykład rodziców również.

Nasz program ukierunkowany jest na:

  • Uczenie dzieci umiejętności odmawiania – co powinno wpłynąć na wzrost odporności na wpływy rówieśników;
  • Uświadamianie odpowiedzialności za własny rozwój i zdrowie;
  • Kształtowanie szacunku do siebie; zdobywanie umiejętności radzenia sobie w różnych sytuacjach.

Wspaniale, jeżeli Twoje dziecko posiada tego typu umiejętności.

A jeżeli sobie nie radzi albo nie zawsze sobie radzi właściwie?

Nasz wysiłek, bez Twojej pomocy i wsparcia, przyniesie niewielkie efekty. Spróbuj dokonać zmian również w swoich zachowaniach.

                                                               Przykład jest najbardziej zaraźliwy.

Liczba odsłon: 4104

BEZPIECZNE TECHNOLOGIE

GMINA GRODKÓW W LICZBACH

PUBLICZNA SZKOŁA PODSTAWOWA
im. Gustawa Morcinka w Gnojnej 
Gnojna 119
49-200 Grodków

 
 
tel/fax 77 415 19 22
email: psp.gnojna@gazeta.pl
  • Data aktualizacji: 2018-02-07 16:37:29
  • Licznik odwiedzin: 1733121