Wtorek, 19 listopad 2019 
Imieniny:

Rodzice

Liczba odsłon: 28495
Dysleksja - zalecenia dla rodziców

Kontakt z nauczycielem i placówkami specjalistycznymi
Rodzice powinni zgłaszać nauczycielom wszelkie swoje niepokoje związane z edukacją szkolną dziecka, a także domagać się badań diagnostycznych w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Bogatym źródłem wiedzy i pomocy są też oddziały terenowe Polskiego Towarzystwa Dysleksji, znajdujące się we wszystkich miastach wojewódzkich ( siedziba Zarządu Głównego znajduje się w Gdańsku). Adresy oddziałów i informacje o działalności Towarzystwa są dostępne w każdej poradni psychologiczno-pedagogicznej, a także w internecie.

Pomoc dziecku w odrabianiu lekcji
Dziecko należy stopniowo wdrażać do samodzielnego odrabiania zadań domowych. Jednak w przypadku poważnych trudności i niechęci do nauki wywołanej licznymi niepowodzeniami w tym zakresie, powinno mieć ono świadomość obecności rodziców i ich czuwania nad tym, co dzieje się w jego zeszytach. Niektóre zadania mogą być odrabiane w brudnopisie, a potem przedstawiane do konsultacji rodzicom. Okresy samodzielności powinny stopniowo się wydłużać, a obecność dorosłej osoby ograniczać do kontroli poszczególnych etapów realizacji pracy domowej.

Usprawnianie czytania i zapamiętywania
Samodzielne czytanie lektur szkolnych nie przynosi dziecku dyslektycznemu zadowolenia. Należy zatem podjąć działania, które uczynią tę umiejętność przyjemnością i zachęcą ucznia do czerpania radości z czytania. Wzbudzanie motywacji do czytania odbywa się poprzez ukazanie praktycznych celów tej czynności, jakimi są: poszukiwanie istotnych informacji, zdobywanie wiedzy, uzyskiwanie odpowiedzi na pytania, poznawanie przygód bohaterów, pobudzanie wyobraźni i myślenia, rozwijanie zainteresowań, nakłanianie do zastanowienia się nad jakimś zagadnieniem, poznawanie różnorodnych sposobów wyrażania myśli i poglądów (odmienność stylu i języka różnych epok). Dlatego warto poznać dziecko i jego zamiłowania, a następnie podsuwać mu krótkie opracowania, artykuły, broszurki na określony temat. Po przeczytaniu konieczna jest rozmowa z dzieckiem o tym, czego dowiedziało się z tekstu. Może ono także czytać komiksy, w których zachęcające jest szybkie posuwanie się do przodu w tekście, ale utrudnienie mogą stanowić skomplikowane układy graficzne i nadmiar ilustracji o charakterze dekoncentrującym i męczącym oczy. Z tego powodu ważny jest przemyślany wybór takiej formy literatury.
W klasach starszych pomocne mogą okazać się "książki dźwiękowe", dostępne w bibliotekach publicznych dla osób niewidomych. Korzystanie z takiego udogodnienia powinno być połączone z wypożyczeniem książki i wzrokowym śledzeniem tekstu czytanego przez lektora. Taka forma czytania pozwala na kontakt z literaturą piękną, oryginalnym językiem autora, a jednocześnie nie zwalnia z czytania z udziałem percepcji wzrokowej.
Dzieci z dysleksją mogą korzystać także z książek przygotowanych specjalnie dla nich. Są one drukowane większą czcionką, na marginesach mają wypisane trudniejsze wyrazy wraz z objaśnieniami, a proste i jednoznaczne ilustracje ułatwiają pełniejsze zrozumienie treści. Ponadto każdy rozdział kończy się zestawem pytań i zadań sprawdzających zakres rozumienia tekstu i porządkujący to, co zostało przeczytane.

Stymulacja funkcji językowych
Jak wynika z wielu badań naukowych, w większości przypadków dysleksji osłabiona jest zdolność przetwarzania informacji językowych, dlatego ważne jest jej usprawnianie. Istnieje wiele dowodów empirycznych na silny związek umiejętności posługiwania się rymami i aliteracjami (wyrazami zaczynającymi się na tę samą literę) a sprawnością w czytaniu i pisaniu. Dlatego zabawne ćwiczenia w tworzeniu rymów do wyrazów, podawanie wyrazów rozpoczynających się na tę samą literę czy wskazywanie wyrazu, który nie rymuje się z pozostałymi, mogą okazać się niezwykle pomocne w przezwyciężaniu trudności szkolnych. Szczegółowy dobór ćwiczeń powinien być skonsultowany z terapeutą.

Oddziaływania podnoszące samoocenę i motywację do nauki
Wszystkie działania rodziców wobec dziecka dyslektycznego powinny mieć na celu zapobieganie pogłębiania się objawów i pojawienia się wtórnych symptomów zespołu dysleksji rozwojowej. Liczne porażki i niepowodzenia szkolne sprzyjają utracie wiary we własne możliwości i zniechęcają do nauki. Dlatego zadaniem rodziców i nauczyciela jest zatrzymać i odwrócić kierunek tego procesu. Istotna jest bezwarunkowa akceptacja dziecka i chęć poznania go w różnych sytuacjach tak, aby odszukać jego mocne strony i indywidualne zainteresowania. Pozwoli to na akcentowanie tych zdolności w sytuacjach zniechęcenia i niepowodzenia.
Ważny jest udział dziecka w zajęciach zgodnych z jego potrzebami. Zabawy dydaktyczne powinny być dostosowane do jego możliwości, aby z jednej strony nie nudziły go, a z drugiej nie zniechęcały wysokim stopniem trudności. W pracy istotne jest operowanie sukcesem czyli stwarzanie dziecku okazji do jego przeżycia. Najlepsze efekty uzyskuje się bazując na emocjach pozytywnych, stwarzających atmosferę bezpieczeństwa, poczucie pewności, a nie na zastraszaniu i wyśmiewaniu blokującym reakcje dziecka.
Podczas rozmów należy dziecko wysłuchać do końca, również pomóc mu poprawnie sformułować wypowiedzi.
Postępy dziecka dyslektycznego zależą od dobrego kontaktu z rodzicami i nauczycielem, którzy swoją postawą wzbudzają motywację do wysiłku i zaangażowanie w czynności szkolne. Postawa nauczyciela jest niezwykle istotnym warunkiem kształtowania szkoły przyjaznej dziecku o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

Kształtowanie odporności na sytuacje trudne
W pracy z dzieckiem dyslektycznym nie należy wyśmiewać go, ani też ukrywać przed nim jego deficytów. Dziecko, które znajduje oparcie w rodzicach i doświadcza poczucia bezpieczeństwa, a także ma świadomość swoich mocnych stron, będzie potrafiło adekwatnie reagować na trudne sytuacje. Są one nieuniknione, a trudności szkolne można potraktować jako rodzaj wstępnego treningu przydatnego w dorosłym życiu.

Budowanie właściwych relacji społecznych
W postępowaniu z dzieckiem istotne jest wykorzystywanie wszystkich sytuacji szkolnych do kształtowania jego adekwatnych więzi z rówieśnikami i nauczycielem. Budując pomost zaufania pomiędzy rodzicami a dzieckiem, należy pamiętać o kruchej konstrukcji kształtującej się młodej osobowości. Ważne jest, aby dziecko chciało dzielić się z rodzicami swoimi przeżyciami, zarówno tymi przyjemnymi, jak i przykrymi. Jeżeli zostanie zlekceważone, może zamknąć się przed nimi i wówczas pozostanie samo z emocjami, których przebieg rodzice mogliby złagodzić. Rodzic powinien być orędownikiem dziecka w kontaktach z nauczycielami i rówieśnikami tak, aby nie naruszać autorytetu edukatora, ale też nie stwarzać zagrożenia dziecku. Wymaga to rozwagi i mądrości podczas rozmów zarówno z dzieckiem, jak i z nauczycielem.

Artykuł opublikowano w miesięczniku "Remedium"
http://www.psychologia.edu.pl/

Literatura:

Bogdanowicz M. (1994). O dysleksji czyli specyficznych trudnościach w czytaniu i pisaniu - odpowiedzi na pytania rodziców i nauczycieli. Wydawnictwo Popularnonaukowe LINEA, Lubin.
Czajkowska I., Herda K. (1989; 2000). Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne w szkole. WSiP, Warszawa.
Szurmiak M. (1987). Podstawy reedukacji uczniów z trudnościami w czytaniu i pisaniu. WSiP, Warszawa.

 

Liczba odsłon: 5718
PUBLICZNA SZKOŁA PODSTAWOWA
im. Gustawa Morcinka w Gnojnej 
Gnojna 119
49-200 Grodków

 
 
tel/fax 77 415 19 22
email: psp.gnojna@gazeta.pl
  • Data aktualizacji: 2019-11-06 11:44:18
  • Licznik odwiedzin: 3627835