Sobota, 30 maj 2020 
Imieniny:

Informator dla rodziców - nauka w domu

                               

Poradnik dla Rodziców

1. Jak zorganizować dzieciom warunki do nauki w domu?

2. Jak motywować i wspierać dzieci do systematycznego uczenia się poza szkołą?

3. Jak zadbać o bezpieczeństwo w sieci?

  1. Drodzy Rodzice,

sytuacja jest nietypowa i wymaga od nas - dorosłych - szczególnej postawy. Musimy zrobić wszystko, aby zapewnić dzieciom bezpieczeństwo. To jest najważniejsze. Z drugiej strony czas wolny dziecku trzeba zagospodarować.

Prosimy, abyście Państwo stworzyli w domu warunki do spokojnej i efektywnej nauki.

Pamiętajmy, że powinno się określić dziecku rytm dnia, czyli co i w których godzinach należy robić, np. nauka 9.00 - 12.00 z krótkimi przerwami w zależności od wieku dziecka. Dzień musi być zorganizowany i zaplanowany.

Rodzic musi być kreatywny i zrobić z dzieckiem plan na każdy dzień tygodnia. Należy stworzyć wrażenie, że panujemy nad czasem. Trzeba rozmawiać
z dzieckiem,  że sytuacja się zmieni i im mniej będzie miało zaległości w nauce, tym dla niego lepiej. Nauczyciele zaproponowali zagadnienia, w części klas uczymy zdalnie, dziecko ma co robić. Rozłożenie nauki, żeby wykonać obowiązki
i jednocześnie cieszyć się wolnym czasem, to istotna sprawa. Potrzebna jest rozmowa i dobra motywacja. Proszę pamiętać, że dzieci potrafią zarządzać swoim czasem, trzeba im tylko w tym trochę pomóc.

Dobrym pomysłem może być wspólna nauka z dzieckiem, jeśli  na to pozwoli. Wspólnie spędzony czas jest dużą wartością. Nie chodzi o to, aby odpytywać, ale by robić coś razem.

2.

Uczenie się ma wyższą jakość, gdy dziecko je lubi.

Trzeba dziecku wyjaśnić, w jaki sposób zajęcia  pomogą uczniowi w życiu (czego nauczą się uczniowie dzięki temu zadaniu, podanie sposobu wykorzystania wiedzy lub umiejętności poza szkołą), czyli Rodzicu tchnij nieco życia w domowe nauczanie, odnosząc je do sytuacji w prawdziwym świecie:

- powiąż wiedzę naukową z naturalnymi zjawiskami przyrodniczymi

- odnieś wiedzę społeczną i historyczną do współczesnych wydarzeń

- wskaż na podobieństwo literatury do życiowych doświadczeń i problemów

- podkreślaj zastosowania matematyki w codziennym życiu

- odwołuj się do rzeczy, które mają dla dziecka znaczenie

- rozbudzaj pozaszkolne zainteresowania i pasje dziecka

- baw się i ucz.

 

Nauka poprzez zabawę jest bardzo dobra:

- zabawy kształcące podstawowe umiejętności (np. liczenie podczas gry
   planszowej, porównywanie obrazków podczas gry w domino obrazkowe lub
   „Czarnego Piotrusia”)

- nie obciążaj nadmiernie planu zajęć swojego dziecka – aby miało ono czas na
  zabawę. Im więcej nauczy się poprzez zabawę, tym silniej rozkwitnie jego
   naturalny zapał do nauki i tym mocniej polubi naukę w późniejszym życiu.

 

Trzy główne elementy decydujące o zamiłowaniu do nauki:

a)     Kompetencje:

Wszyscy lubią robić to, co sprawia, że czujemy się kompetentni – dzieci również!

Im dzieci czują się bardziej kompetentne, tym bardziej interesują się nauką
i intensywniej się uczą.

Badania wykazują, że dzieci najczęściej doświadczają satysfakcji podczas nauki, kiedy mają jasno określone cele, otrzymują natychmiastową, precyzyjną informację zwrotną od opiekuna i pracują ciężko na poziomie swoich umiejętności lub odrobinę powyżej tego poziomu.

Wniosek: zadania nie mogą być zbyt łatwe, ani zbyt trudne.

Dziecko uczy się w szkole, ale duże znaczenie ma w obecnej sytuacji nauka
w domu i w ich środowisku. Dobrze jest wprowadzać do codziennego życia rodzinnego zajęcia sprzyjające rozwojowi poczucia kompetencji.

 

“Otocz małe dziecko językiem” – aby dziecko słyszało słowa i poprawny sposób ich wymowy oraz aby mogło ćwiczyć zdolności językowe (zadawaj pytania
i prowokuj odpowiedzi dziecka, w naturalny sposób poszerzając ich słownictwo, czytaj książki, opowiadaj historyjki, ucz piosenek, wierszyków, rymowanek).

Wspomagaj rozwój umiejętności czytania – czytaj mu książki, przerywaj lekturę w środku opowieści i poproś dziecko, żeby przewidziało , co się wydarzy dalej.

Zwiększaj kompetencje dziecka w dziedzinie matematyki – angażuj je w codzienne czynności, które wymagają matematycznego rozumowania (rozpoznawanie kształtów, sortowanie, mierzenie, obliczanie, porównywanie, używanie kalendarza, odczytywanie godzin na zegarze).

Aby być pilnymi uczniami, dzieci nie tylko muszą wiedzieć, że są kompetentne, ale i wierzyć, że staną się bardziej kompetentne, gdy spróbują czegoś nowego.

 

b)    Samodzielność – swoboda wyboru i odpowiedzialność

Samodzielność pozwala dziecku odczuć dumę z własnych osiągnięć. Jeśli kontrolujesz swoje dziecko lub za bardzo mu pomagasz, może być ci wdzięczne lub czuć ulgę, że nie poniosło porażki, ale też nie może przypisać sukcesu wyłącznie sobie. Przekazanie kontroli dziecku pobudza motywację do nauki.

Samodzielność dziecka nie oznacza jednak zgadzania się na wszystkie jego zachcianki. Dzieci powinny znać jasne, dobrze zdefiniowane zasady i wiedzieć, jakie są konsekwencje ich łamania (tzw. “wybór w pewnych granicach”).

Kiedy wprowadzamy nowe ograniczenia, wyjaśniamy, dlaczego to robimy.

Zasady należy przedyskutować z dzieckiem. Można je spisać w formie umowy, którą oboje podpiszecie. W umowie zawrzyj także własne obowiązki.

Konsekwencje powinny wypływać ze złamanej zasady. Jeśli twoje dziecko nie nadąża z pracą, zażądaj od niego, by następnego dnia zasiadło do nich wcześniej, ale nie zabieraj mu deseru ani nie każ mu siedzieć dłużej wieczorem.

Pozwól dziecku wybrać styl pracy – np. czytanie na podłodze.

Gdy dziecko pracuje już na własną rękę, zachowaj pewien dystans. Nie wywieraj presji, zerkając mu przez ramię, gdy pracuje lub stale pytając, jak mu idzie.

Rodzicielskie wsparcie przyczynia się do wewnętrznego poczucia bezpieczeństwa dziecka - co z kolei korzystnie odbija się na zdolnościach dziecka i jego chęci bycia ciekawskim badaczem otaczającego świata.

Jeśli Wasze relacje opierają się na wzajemnym szacunku, dziecko będzie przyswajało Twoje wartości, włącznie z przekonaniem, że ciężka praca i dobre wyniki są bardzo ważne. Będzie chciało spełnić Twoje oczekiwania – nie dlatego, że obawia się kary, ale dlatego, że potraktuje je jako własne.

Na bliską więź pomiędzy rodzicami a dzieckiem składają się trzy elementy:

   akceptacja – dziecko wie, że kochasz je bezwarunkowo

   bliskość – wykazujesz zainteresowanie sprawami dziecka i angażujesz się w jego
                   życie, reagujesz na jego potrzeby

   wsparcie – szanujesz dziecko za to, kim jest i wspierasz je w dążeniu do
                   samodzielności.

Czyli:

niezależnie od sytuacji pokaż, że ci zależy na dziecku

wspólnie spędzajcie czas

spraw, żeby dziecko czuło się rozumiane

szanuj dziecko, za to, kim jest

przekazuj dziecku własne wartości – mów o nich w sposób bezpośredni i żyj zgodnie z nimi.

 

Uprzytomnienie sobie, że ciężka praca i wytrwałość prowadzą do podniesienia poziomu inteligencji, pobudza wewnętrzną motywację do nauki.

Stawianie sobie za cel nauki czy wyników?

Dzieci mają lepsze wyniki, gdy za cel stawiają sobie zdobycie wiedzy.

Stawianie sobie za cel zdobywania wiedzy sprzyja głębszemu rozumieniu materiału. Dzieci uczą się bardziej aktywnie – powtórnie przeglądają materiał, którego nie rozumieją, zadają pytania podczas pracy, łączą wiedzę właśnie zdobywaną z przyswojoną wcześniej.

Zbytnie przykładanie wagi do wyników może zaszkodzić każdemu, ale są dwa typy dzieci, którym przynosi to najwięcej szkód: wyjątkowo zdolni uczniowie oraz dzieci z niską samooceną. Ci pierwsi mogą się znudzić i stracić motywację do pracy (po co podejmować wyzwanie, skoro można osiągnąć cele bez wielkiego wysiłku?). Dzieci z niską samooceną z kolei uważają: po co się starać, skoro i tak wyjdą na głupców, niezależnie od tego, co zrobią.

 

Jak pokazać dziecku, że cenisz stawanie się mądrym:

podkreślaj znaczenie nauki jako celu,

podkreślaj, że nauka jest ważniejsza niż oceny,

wytłumacz dziecku, że błędy są naturalną częścią procesu nauki,

bądź wzorem pozytywnej postawy wobec własnych błędów,

pomóż dziecku uczyć się na błędach i niepowodzeniach,

nie pozwól, żeby ktokolwiek śmiał się z błędów innych.

 

c)     Nagrody i oceny

Nie można stosować nagród częściej, niż to naprawdę konieczne. Jeśli zawiodą inne metody, można stosować nagrody do “doładowania akumulatorów” dziecka. Drobne przekupstwo może skłonić dziecko do rozwinięcia umiejętności i bywa skuteczne do chwili, gdy poczucie kompetencji przyniesie dziecku satysfakcję
i zwiększy motywację do nauki. Nagrody mogą też motywować dziecko do opanowania tematów, które wydają mu się nudne. Jednak nagrody mogą odwracać uwagę dzieci od wartości jakiejś czynności i kierować ją na samą nagrodę – powód do podejmowania czynności. Innymi słowy najlepszym sposobem podkopania zainteresowania dziecka nauką jest nagradzanie go za to, że się uczy.

 

Przy stosowaniu nagród należy pamiętać o następujących radach:

Nagradzaj czynność, którą popierasz.

Nie szafuj nagrodami. Jeśli wystarczą lody, nie proponuj gry komputerowej.

Nie zwlekaj zbyt długo z wręczeniem lub zrealizowaniem nagrody.

Zwracaj się do dziecka tak, jakby mogło dokonać samodzielnego wyboru. Na przykład: “Co powiesz na to, że jeśli będziesz odrabiał wszystkie lekcje przez trzy dni z rzędu, to upiekę ci ulubione ciasto? Zgadzasz się na to?”

Przestań nagradzać, gdy tylko dziecko wykaże prawdziwe zainteresowanie daną czynnością.

Istnieje szczególny rodzaj nagród, które zamiast zmniejszać u dziecka zamiłowanie do nauki, niemal zawsze je zwiększają: nagrody zawierające informacje dotyczące kompetencji dziecka. Dzieje się tak dlatego, że takie nagrody potwierdzają jakieś dokonanie lub nową umiejętność. Nagrody, które przekazują informacje na temat szkolnych kompetencji dziecka, podsycą jego entuzjazm do nauki.

Szczególnym rodzajem nagród są pochwały. Przy ich stosowaniu należy pamiętać o zasadach:

Bądź konkretny, chwal tylko za osiągnięcia wymagające wysiłku.

Chwal za wytrwałość i osobiste postępy.

Chwal uczynki, a nie samo dziecko.

Nie pozwól, by dziecko uzależniło się od twoich pochwał. Pomóż mu samodzielnie ocenić swoją pracę.

Bądź szczery i nie przesadzaj z pochwałami.

 

Jak pomóc dziecku uwierzyć, że może odnieść sukces:

 

  • zapewnij mu pozytywne informacje zwrotne – czyli pochwal je za osiągnięcia
  • wyraźnie komunikuj dziecku, że w nie wierzysz (“wiem, że to potrafisz”)
  • przyznaj, że praca jest trudna (unikaj stwierdzeń typu: „Nie umiesz tego zrobić?  Przecież to takie  proste!”)
  • pokazuj pozytywne przykłady ( „ja też miałam trudności z matematyki, ale moja wytrwałość i upór w nauce się opłacił – zrozumiałam działania na ułamkach”)
  • łącz krytykę z pochwałami („nie masz problemów z ortografią, ale czasem źle stawiasz przecinki”)
  • wystrzegaj się podawania za przykład rodzeństwa lub kolegów – dopasowuj swoje oczekiwania do każdego dziecka z osobna.

 

Poczucie własnej wartości

Gdy dziecko wie, że je kochasz i akceptujesz, wzrasta w atmosferze miłości
i spokoju, która jest niezbędna do pełnego emocjonalnego rozwoju i wykształcenia się zamiłowania do nauki. Świadome, że twoja miłość nie zależy od jego osiągnięć szkolnych, dziecko może podejmować ryzyko i prosić o pomoc. Może uczyć się poprzez zabawę, stawać się coraz bardziej kompetentne, czuć się samodzielne,
a przy tym nie tracić z tobą bliskiej więzi.

 MOTYWACJA DO NAUKI: CHCIEĆ TO MÓC

Kto chce coś stworzyć, musi coś z siebie dać. Motywacja odgrywa tutaj zasadniczą rolę.

Motywacja do nauki oznacza konfrontację z określonymi wymogami jakości. Chodzi o to, żeby w tej samej sytuacji osiągać co najmniej równie dobre, a nawet lepsze wyniki niż do tej pory – albo w porównaniu z innymi ludźmi dokonywać takich samych albo lepszych osiągnięć.

Wcześniejsze sukcesy – albo porażki – określają w znacznym stopniu motywację dziecka do nauki. Ważne jest więc, żeby od małego dzieci miały okazje do odnoszenia sukcesów. Dziecko, które w określonych sytuacjach odniosło sukces, przeważnie ponawia próby zebrania kolejnych laurów.

Sposób interpretacji przez dzieci sukcesów czy porażek, w sposób istotny determinuje ich dalszą motywację do nauki. Poczucie odpowiedzialności za własne poczynania, ma znaczący wpływ na skupienie uwagi i wytrwałość.

Jak rozwija się motywacja do nauki ?:

- małe dziecko cieszy się efektem własnych poczynań, dlatego samo stara się tak
  działać, żeby osiągnąć określone rezultaty,

- starsze dziecko podejmuje próby efektywnego sprostania wymogom otoczenia,

- rodzice podtrzymują w dziecku jego gotowość do podejmowania wysiłku, nauki.

 

Rodzina powinna poświęcać czas na wypróbowanie przez dziecko własnych rozwiązań:

-  rodzice powinni dostrzegać starania dziecka, a przede wszystkim doceniać nawet
   niewielkie postępy. W ten sposób umacniają je w dalszych działaniach, dają mu
   nadzieję, dodają odwagi i tym samym wspierają jego samodzielność,

-  atmosfera w rodzinie powinna być naznaczona wzajemnym szacunkiem i
   życzliwością,

-  rodzina powinna dostarczać dziecku impulsów, przydatnych w rozwiązywaniu
   problemów i w rozbudzaniu chęci poznania,

-  rodzina powinna również określać dziecku granice i ułatwić orientację w bliskim
   otoczeniu.

 

Dzieci potrzebują wsparcia rodziców, żeby mieć motywację i pracować wytrwale. Ważny jest przede wszystkim czas i zainteresowanie dla jego potrzeb i problemów.

Kiedy brakuje czasu – brakuje też codziennych rozmów, przemyśleń na temat wychowania i jego celów, a także wzajemnego wsparcia i okazywania szacunku. Umykają uwadze rodziców zaniedbania np. przy odrabianiu lekcji czy wypełnianiu domowych obowiązków. Z drugiej strony często nie zauważają starań dziecka, które chce osiągnąć jak najlepsze wyniki. Jeśli nie ma uznania, albo jeśli udziela się tylko nagany, to nie należy oczekiwać, że dziecko będzie miało chęć na długotrwały wysiłek. Jest ono bowiem przeświadczone, że wysiłek się nie opłaca.

3.

Bezpieczeństwo dziecka w sieci, w  tej szczególnej sytuacji, to wciąż gorący temat. Internet to obecnie najbardziej wykorzystywane medium używane do nauki. Jest również narzędziem komunikacji i źródłem rozrywki. Jak przygotować dziecko do specyfiki tego świata? Aby ochronić dziecko należy samemu szczegółowo zgłębić problem. Świadomy rodzic ma szansę wyeliminować większość zagrożeń czyhających na dziecko w sieci. Przede wszystkim nauczyć dziecko samodzielnego poruszania się online.

Rodzicu:

  • Rozmawiaj – to najprostsza, ale i najskuteczniejsza rada. Stale pytaj i dyskutuj z dzieckiem. Dzięki wartościowej rozmowie masz szansę poznawać cyfrowy świat razem z dzieckiem.
  • Ustal jasne zasady – jasno komunikuj czego dziecko nie może robić w Internecie. Wskaż rzeczy zakazane, takie jak: podawanie numeru telefonu czy publikowanie rodzinnych zdjęć. Ważne, by każdy z członków rodziny został poinformowany o wprowadzonych ustaleniach.
  •  Nie odcinaj dziecka od Internetu, ucz mądrego korzystania – dziś Internet jest powszechnym zjawiskiem, od którego nie da się uciec. Całkowity zakaz korzystania z sieci nie jest rozwiązaniem. Taka izolacja może mieć negatywnie skutki i utrudnić dziecku funkcjonowanie w społeczeństwie.
  • Naucz zasady ograniczonego zaufania – młody internauta powinien mieć świadomość specyfiki konsumowanych treści. Warto uczulić dziecko, że ktoś po drugiej stronie monitora może zwyczajnie kłamać, informacja przeczytana na portalu wcale nie musi być prawdziwa, a zdjęcia oglądane w sieci - zmanipulowanie graficzne.
  •  Zgłaszaj nielegalne i szkodliwe treści – stały monitoring pozwala na kontrolowanie treści udostępnianych dla naszych dzieci. Zgłaszanie niepożądanych treści do odpowiednich organów pozwoli wyeliminować potencjalne zagrożenie.
  • Bądź wyrozumiały – nie chcesz dopuścić do sytuacji, w której działania w Internecie będą tematem tabu. Rozmawiaj bez oceniania i złości. W obawie przed karą dziecko może się nie przyznać do pewnych zachowań, lepiej, że poinformuje Cię o czymś i wspólnie ustalicie dalsze działania.
  • Ustal zasady komunikacji – naucz dziecko wszystkich funkcjonalności mediów społecznościowych i tego jak zarządzać informacjami na własny temat.
  • Obserwuj – monitoruj przestrzeganie ustalonych zasad i reaguj na dynamiczne zmiany w przestrzeni internetowej. Towarzysząc dziecku w codziennych aktywnościach masz szansę na bieżąco śledzić trendy pojawiające się w Internecie.
  • Kontroluj także urządzenia mobilne – pamiętaj, że dziś dostęp do internetu z poziomu telefonu komórkowego staje się normą. Ponad 83% dzieci w Polsce posiada własny telefon.
  • Nie zapominaj o plusach korzystania z Internetu. Obecnie to źródło informacji dla ucznia, narzędzie pracy. Pokaż to dziecku.

Najważniejsze, aby mówić dzieciom prawdę o Internecie. Nie chodzi o budowanie siatki zakazów, ale o obustronne zrozumienie tematu. Pamiętajmy, by nauczyć dziecko właściwej reakcji na szkodliwe treści. A także uzmysłowić konsekwencje ryzykownych zachowań.

 

 

 

Liczba odsłon: 602
PUBLICZNA SZKOŁA PODSTAWOWA
im. Gustawa Morcinka w Gnojnej 
Gnojna 119
49-200 Grodków

 
 
tel/fax 77 415 19 22
email: psp.gnojna@gazeta.pl
  • Data aktualizacji: 2020-05-28 10:55:59
  • Licznik odwiedzin: 4894641